Holenderska pracownia architektoniczna MVRDV przeprasza za to, że ich projekt „The Cloud” skojarzył się z atakami na Word Trade Center.

Czym jest „The Cloud”? To dwa wieżowce (260 i 300 metrów), które – na wysokości 27 piętra – połączone są strukturą przypominającą chmurę złożoną z pikseli. Budynki mają powstać w Seulu w 2015 roku.

Wizualizacje wieżowców zostały przedstawione 7 grudnia przez Yongsan Sen Hub Corporation. I od razu wywołały burzę. Większość internautów uznała, że projekt celowo nawiązuje do wydarzeń z 11 września 2001 roku. Na holenderskich architektach nie pozostawiono suchej nitki. Reakcja internautów spowodowała, że pracownia zamieściła na swojej stronie oficjalne przeprosiny. I zaprzeczyła, że projekt nawiązuje do zamachów na Word Trade Center.

A tak to wygląda:

A tak ma wyglądać wnętrze „chmury”:

Wierzycie w wyjaśnienia pracowni? To rzeczywiście przypadek, że wizualizacje przypominają eksplodujące wieże WTC? A może celowa zagrywka – za kilka dni projekt pojawi się pewnie we wszystkich serwisach informacyjnych. Macie inne skojarzenia?

Mnie wieże „The Cloud” skojarzyły się z Minecraftem – grą, która stała się fenomenem na skalę światową. Jak czas pozwoli to za kilka dni napiszę o niej kilka słów.

Źródła:

Strona pracowni MVRDV

Strona firmy Luxigon, która przygotowała wizualizacje

Wieżyczki z Chrysler Building. Dwie. Zegar nad wejściem. Okrągłe okienka. Trochę czarno-białych pasów. Rzeźba. Trochę złota. Szklana nadbudówka. Płotek. Art déco. Kamienica. Dom. Po polsku – house. Art D’eco House. Na Mokotowie. W Warszawie.

Ukończenie tego dzieła zaplanowano na 2014 rok. Na razie powojenna kamienica przy Kazimierzowskiej 81 nieśmiało stara upodobnić się do wspaniałej wizualizacji. Ale spokojne. Wszystko będzie jak na obrazku. Luksus. Od 11 do 12,5 tys. zł. Za metr. Szczegóły tu: artdecohouse.pl

Tak ma być, gdzieś w 2014 roku

Tak jest teraz

Grupa Archisława to zyskująca coraz większy rozgłos pracowania architektoniczna. Archisław, szef pracowni wraz z zespołem – Zochą i Zacharym – mają dużą szansę stać się architektonicznymi celebrytami.

Przełomowym wydarzeniem w życiu pracowni okazała się propozycja magazynu Zawód:Architekt. I nie chodzi tu o zaprojektowanie wysokiej na 300 metrów siedziby redakcji. Archisław, Zocha i Zachary zgodzili się na podglądanie ich życia zawodowego i prywatnego…

Acha, i żeby nie było, że coś zmyślam. Grupa Archisława istnieje. Mają swoją stronę, która nazywa się po prostu grupaarchislawa.pl. Na tej właśnie stronie czytamy, że grupa „może pochwalić się wieloma wspaniałymi projektami i realizacjami zarówno w Polsce, jak i za granicą. Oczywiście są to projekty i realizacje hipotetyczne, ale bynajmniej nie umniejsza to ich znaczenia i wartości.” Też tak uważam.

Na początku napisałem, że Archisław, Zocha i Zachary mają szansę stać się architektonicznymi celebrytami. Wiem, że to trochę na wyrost, ale nigdy nic nie wiadomo. Grupa pojawiła się w sieci we wrześniu tego roku. Na „Fejsie” mają niecałą setkę fanów. Trochę mało. Ale początki zawsze bywają trudne. Trzymam kciuki, żeby się to zmieniło.

A poniżej jeden z odcinków. Oczywiście mam zgodę od autorów na jego publikację.

PS. Grupa Archisława to pierwszy polski komiks architektoniczny. Za scenariusz odpowiada Bartosz Wokan, rysunki tworzy Wojciech Malart. Na razie światło dzienne ujrzały dwa odcinki i pilot. Czekam na więcej, a czytelnikom altercity.pl polecam uwadze.

Dobre pytanie. Proste i naiwne, ale z odpowiedzi mogłoby powstać interesujące zestawienie. Ciekaw byłem co się w nim pojawi: wieżowiec Łucka City, Złote Tarasy, Pałac Kultury, Dworzec Centralny, a może jakiś biurowiec. Poznalibyśmy architektoniczne gusta kandydatów na prezydenta Warszawy. Naiwniak ze mnie.

Janusz Korwin Mikke uznał, że to trudne pytanie i nie odpowiedział, Czesław Bielecki zasłonił się tym, że jest architektem i nie chciał oceniać swoich kolegów. A reszta? Reszta pojechała oczywiście po Czesławie Bieleckim i zaprojektowanej przez niego siedzibie TVP. Z satysfakcją mogli wytknąć konkurentowi jego kontrowersyjny projekt. Założę się, że gdyby Bielecki nie startował w wyborach, to by nie wiedzieli kto zaprojektował ten budynek. Politycy to nudziarze, bez własnego zdania.

Autorem zdjęcia jest VanNouten. Fotografia jest wolna od praw autorskich. Źródło

Jeśli biegacie z aparatem po mieście to mam dla was ciekawą informację. Międzynarodowa firma doradcza CB Richard Ellis rusza z trzecią edycją konkursu na najlepszą fotografię o tematyce miejskiej.

Rejestracja startuje 10 października na stronie www.cbrephotographer.com. Zdjęcia można zgłaszać do 31 stycznia 2011 r. Pełna lista zwycięzców będzie ogłoszona w marcu 2011 r.

Szczegóły znajdziecie tutaj:

Strona: www.cbrephotographer.com

Twitter: CBREPhoto

Poniżej kilka nagrodzonych zdjęć z 2009 r.

Zdjęcie, które wygrało konkurs w 2009 r. Madryt, Hiszpania. Autor Ralf Pascual

II miejsce w 2009 r. Paryż, Francja. Autor: Jean-March Gargantiel

III  miejsce w 2009 r. Wenecja, Włochy. Autor: Gianocarlo Malandra

Londyn. Dzielnice Mayfair i Belgravia. To tu znajdują się jedne z najdroższych domów w Europie. Zabytkowych budowli strzeże konserwator. Ale to nie znaczy, że nie da się ich powiększyć.

- To jest Londyn. Tu każdy kombinuje jak może – śmieje się Marcin Gutaj, szef i współwłaściciel firmy Martinisation opowiadając o modnym ostatnio sposobie na powiększanie domów: żeby zyskać od kilkudziesięciu do kilkuset dodatkowych metrów wystarczy zbudować dodatkowe piętra… pod ziemią.

Londyńskie szaleństwo
Martinisation London specjalizuje się w totalnych remontach domów. Niespotykaną w Polsce rzeczą jest powiększanie ich powierzchni poprzez budowę podziemnych kondygnacji. – Większość domów w Londynie objętych jest ochroną konserwatorską. Właściciele nie mają prawa do nadbudowy. Dlatego bardzo modne stało się dobudowywanie pomieszczeń pod budynkiem – mówi Marcin Gutaj.
Praca jest bardzo żmudna i wymaga nadzoru inżynierów. Fundamenty wzmacniane są dosłownie metr po metrze. Do wnętrza domu wstawiana jest mała koparka, a ziemię na zewnątrz wywożą taśmociągi. – Czasami wkopujemy się nawet na osiem metrów. Dzięki temu dom może zyskać trzy dodatkowe poziomy – mówi Marcin Gutaj. Co ciekawe cały proces jest dość bezpieczny. – Oczywiście mogą zdarzyć się niespodzianki. Np. jedna z konkurencyjnych firm dokopała się do podziemnej rzeki. Wtedy sprawy się komplikują. Nam na szczęście się coś takiego nie zdarzyło – opowiada Marcin Gutaj.
Co się mieści w podziemiach? Baseny, sale kinowe, pomieszczenia dla służby, dodatkowe sypialnie, piwniczki na wino. Światło dzienne zapewniają świetliki, szklane podłogi, systemy luster. Londyńskie domy bardzo często mają niewielkie ogródki. Po przebudowie często znajdują sie one na poziomie -1. Klienci Martinisation praktycznie nie liczą się z kosztami. Stolarka okienna, drzwi, szafy wewnętrzne to ręczna robota. Wszystkie elementy przygotowywane są w firmowej stolarni. – Własny warsztat pozwala nam uniknąć zamawiania stolarki u podwykonawców. Dzięki temu łatwiej zarządzać inwestycją – mówi Marcin Gutaj. Powiększone o podziemne kondygnacje domy często wystawiane są na sprzedaż. Ich wartość po przebudowie rośnie o 70-100 proc.

Z pubu na salony
Co ciekawe firma Martinisation zatrudnia prawie samych Polaków. Marcin Gutaj przybył do Londynu w 1989 r. Miał 17 lat i chciał zarobić na życie. – Pracowałem w cukierni, na budowie, na zmywaku – wspomina początki pobytu na wyspach. Dziś firma, której jest współwłaścicielem przebudowuje domy najbogatszych przedsiębiorców, kuwejckich księżniczek i celebrytów.
Współzałożyciel Martinisation opowiada, że szybko zorientował się, że radzi sobie z językiem angielskim lepiej od innych. – Pomyślałem, że mógłbym to wykorzystać i zarządzać robotnikami. I tak się zaczęła moja przygoda z budowlanką. Zostałem menedżerem – wspomina. Po pewnym czasie postanowił założyć własną firmę. Zebrał ekipę złożoną z dobrych fachowców i na własną rękę zaczął remontować londyńskie domy.
- Pierwsze kontrakty? To były roboty o wartości od 2 do 6 tys. funtów. Ale, ponieważ byliśmy rzetelni, zleceń nie brakowało – wspomina początki działalności Marcin Gutaj. Prowizoryczne biuro firmy mieściło się w jednym z londyńskich pubów. – Pewnego wieczoru siedzieliśmy przy piwie i oglądaliśmy zdjęcia naszych realizacji. Uznałem, że warto je rozesłać do znanych londyńskich biur architektonicznych. Pokazać na co nas stać – opowiada Gutaj. Pomysł wypalił. Jeden z architektów odezwał się i dał zlecenie. Tak zaczęła sie droga na szczyt.
- Nie zawsze wszystko się udawało. I nie było łatwo – zaznacza Marcin Gutaj. Jednak dziś firma Martinisation ma obroty sięgające od 20 do 30 mln. funtów rocznie. Przebudowuje domy w najbogatszych i najbardziej snobistycznych dzielnicach Londynu: Mayfair i Belgravia. Wartość remontów waha się od 800 tys. do kilku milionów funtów. Martinisation zatrudnia samych Polaków. Dziś jest to około 100 osób.

A teraz w Polskę
Martinisation próbuje teraz swoich sił w Polsce. Właściciele firmy zbudowali osiedle Magnolia w podwarszawskiej Lesznowoli. Biznes nie jest jednak łatwy. – Wartość domów w Polsce spadła w ostatnich miesiącach o 25 proc. Nie jest łatwo, ale wieżę, że za rok rynek się odbije – mówi Marcin Gutaj. Firma inwestuje też w nieruchomości nad polskim morzem. Chce też wejść na rynek z remontami. Czy totalne przebudowy przyjmą się w Polsce? – Wierzę, że jest na to zapotrzebowanie – mówi Marcin Gutaj. Podczas pobytu w Londynie pytam szefa Martinisation czy czuje się spełniony. – Szczerze? Myślę, że dopiero się rozkręcamy. Całe życie przed nami – mówi z uśmiechem na ustach.

W podziemiach trzystuletniego domu udało się zbudować basen.

Tak wygląda londyńska stolarnia firmy Martinisation.

Cała stolarka to ręczna robota. Wszystkie elementy są wcześniej przygotowywane w stolarni.

Podłoga pod oknami wykonana jest ze szkła. To właśnie tędy światło dzienne dostaje się na basen.

Salon z ogródkiem na poziomie -1. Ale to nie koniec…

…bo poniżej zmieściły się jeszcze dodatkowe sypialnie.

Nie mam ostatnio czasu na bloga. Więc nie będę się rozpisywał. Wrzucam za to kilka obrazków wartych obejrzenia. Powoli znikają rusztowania z budynku Prosta Tower, który wyrósł – jak nazwa wskazuje – przy Prostej w Warszawie.

Planowany termin oddania budynku do użytku to III kwartał 2011 roku. Budowę 19 piętrowej wieży sfinansował bank Pekao udzielając Marvipolowi 53 mln zł pożyczki. W budynku można wynająć biura o powierzchni od 150 do 600 mkw.

Tak wieża wygląda dziś:

A tak prezentuje się na wizualizacjach:

Sama wieża ma ciekawą historię. Początkowo miała być luksusowym apartamentowcem. Ceny mieszkań miały sięgać od 20 do 23 tys. zł za metr. Jednak kryzys na rynku mieszkaniowym pokrzyżował plany dewelopera. Wraz ze zmianą przeznaczenia zmienił się też wygląd wieży. Poniżej kilka wczesnych wizualizacji Prostej Tower – jeszcze z czasów, gdy miała być apartamentowcem.

A wam jak się podoba?

Złota 44 miała stać się nową ikoną Warszawy. Daniel Libeskind mówił o niej: „Oto budynek, który odzwierciedla aspiracje Warszawy. Budynek wyjątkowy, który stworzyła historia Warszawy i jej perspektywy”.

I tak Złota 44 stała się symbolem polskiego pieniactwa budowlanego. Pisał o tym 10 lipca Newsweek Polska. Wojciech Surmacz, autor tekstu „Kraina wzruszeń” wyliczył: „W ciągu zaledwie sześciu miesięcy (od 1 stycznia do 30 czerwca tego roku) z czeluści Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wydobyło się aż 2,5 tys. decyzji dotyczących sporów budowlanych. To oznacza, że GUNB starał się zakończyć ponad 16 kłótni dziennie. Ale nie zakończył, bo bez względu na podjętą przez urząd decyzję większość jest i tak zaskarżana w sądzie administracyjnym. A tam na pierwszą rozprawę można poczekać i dziewięć miesięcy. W centralnej bazie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) pod hasłem „inwestycja” figuruje ponad 40 tys. orzeczeń. Tylko w tym roku administracyjni sędziowie usiłowali rozstrzygnąć ponad 3,3 tys. sporów inwestycyjnych.”

Jak widać Złota 44 nie jest tu wyjątkiem. To jedna z tysięcy inwestycji, które niemal codziennie oprotestowywane są w Polsce. Najczęściej chodzi o pieniądze. Protestujący wykorzystują gąszcz przepisów, żeby w nieskończoność blokować budowy i odpuszczają, kiedy dostaną „godziwe odszkodowanie”. Jean-François Ott jest wściekły i rozgoryczony. Zapowiedział, że nie zapłaci ani grosza. ­­­- Jestem w zajebiście dobrej formie. Jestem wściekły, ale nie poddam się. Te siedem osób będzie miało przesrane do końca swoich dni – wypalił podczas spotkania z dziennikarzami.

Dzisiejszy Puls Biznesu krzyczy na jedynce: „Szantaż”! Dziennik ujawnia, że jest w posiadaniu nagrania rozmowy przedstawicieli Orco z prawniczką reprezentującą protestujących. – Chodzi o to, aby im dostarczyć pieniądze, za które mogą kupić mieszkania w nowym budynku – cytuje zapis nagrania Puls Biznesu. Jakie to pieniądze? 20 tys. zł za mkw. Dla każdego protestującego ok. 1 mln zł.
I tak Złota 44 stała się symbolem polskiej paranoi. Mamy taśmy z nagraniami i przecieki do prasy. „Oto budynek, który odzwierciedla aspiracje Warszawy. Budynek wyjątkowy, który stworzyła historia Warszawy i jej perspektywy”.

PS. Orco poinformowało dziś, że jeszcze w tym tygodniu złoży w prokuraturze zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Anna Borkowska, adwokat reprezentująca protestujących zapowiedziała zaś w Pulsie Biznesu, że pomyśli o oskarżeniu firmy o zniesławienie.

Po czterech latach przygotowań firma Ghelamco zaprezentowała projekt biurowca, który stanie w miejscu siedziby dawnego Banku Polskiego przy Bielańskiej w Warszawie. Jak zapewnia deweloper projekt jest owocem współpracy architektów z konserwatorem zabytków.

Bryła biurowca, nazwanego Senator, nawiąże do oryginalnego budynku. Wewnątrz i na zewnątrz znajdzie się wiele historycznych elementów, ale jednocześnie projekt nie będzie dosłowną makietą gmachu zaprojektowanego przez rosyjskiego architekta Leontija Benois. Za wygląd współczesnej wersji dawnej siedziby Banku Polskiego odpowiadają belgijska pracownia Jaspers & Eyers przy współpracy architektów z AB-Projekt oraz Architraw GB.

Gmach nowego budynku wchłonie historyczne elementy. Na zewnątrz, w dolej części fasady, widoczne będą dawne mury. Najbardziej charakterystycznym punktem biurowca będzie główne atrium. Znajdzie się w nim, zachowana do dziś, frontowa ściana dawnej sali kasowej Banku Polskiego. Część podłogi w atrium przykryje szkło pod którym znajdą się podświetlone, zabytkowe fragmenty murów mennicy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z XVIII wieku.

Senator zajmie narożnik Bielańskiej i al. Solidarności. Czyli stanie na zburzonej i nieodbudowanej części dawnej siedziby Banku Polskiego. W głębi działki znajduje się częściowo odbudowane zachodnie skrzydło banku. Obecnie należy ono do biznesmena Antoniego Feldona. Co się z nim stanie? Na razie nie wiadomo, choć Ghelamco nie ukrywa, że jest w stałym kontakcie z sąsiadem. Nie wykluczone, że w przyszłości również i ta część odzyska dawny blask.

Miejsce w którym powstaje Senator ma długą historię. W XVIII wieku znajdowała się tu mennica króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W latach 1817-1821 wzniesiono nowy gmach mennicy: murowany, piętrowy budynek znajdował się nieomal dokładnie w miejscu późniejszej sali kasowej Banku Polskiego. Mennica została zburzona w 1867 r., a w latach 1907 – 1911 powstał tu gmach zaprojektowany przez rosyjskiego architekta Leontija Nikołajewicza Benoit. W budynku swoją siedzibę miał rosyjski Bank Państwa. Po 1918 r. mieściła się tu Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa, a od 1924 r. Bank Polski. Podczas okupacji niemieckiej budynek służył jako siedziba Banku Emisyjnego. Podczas Powstania Warszawskiego dochodziło tu do ciężkich starć. Bank był w rękach Powstańców przez niemal cały sierpień.

Budowa Senatora ruszy już w czerwcu i potrwa około 24 miesięcy. Budynek ma być gotowy przed Euro 2012.

Tak będzie wyglądać Senator w 2012 r.

Siedziba Banku Polskiego w 1924 r.

Tak będzie wyglądać główne atrium w Senatorze...

...a tak wyglądała sala kasowa Banku Polskiego. (Wszystkie zdjęcia i wizualizacje pochodzą z materiałów prasowych firmy Ghelamco)

Modernistyczny biurowiec Metalexportu wyparował. Z zaprojektowanego przez Zbigniewa Karpińskiego i Tadeusza Zielińskiego budynku pozostał jedynie szkielet fasady.

Wydawało mi się, że budynek będzie odnowiony. Nie zburzony i odbudowany, tylko właśnie odnowiony. Jeszcze w styczniowym komunikacie prasowym spółka Yareal informowała: – „Koncepcja rewitalizacji zakłada całkowite odnowienie budynku oraz kamiennej fasady z lat 50-tych. Wnętrze budynku zostanie przebudowane i przekształcone w powierzchnię biurową klasy A oraz dostosowane do potrzeb najbardziej wymagających najemców.”

Wnętrza już nie ma, więc szczerze mówiąc nie mam pojęcia co będzie przebudowywać i przekształcać firma Yareal. Przejrzałem kilka artykułów prasowych na temat tej inwestycji. W żadnym nie padają słowa o rozbiórce i odbudowie. Za to często jest mowa o rewitalizacji, przebudowie i odnowieniu budynku. No cóż.

Co dalej z biurowcem Metalexportu? Zostanie odbudowany i jak wynika z zapowiedzi dewelopera przynajmniej z zewnątrz będzie bardzo podobny do oryginału. Inwestor chciał podwyższyć ostatnie piętro, ale na to nie zgodził się konserwator zabytków. Projekt nowego gmachu powstał w pracowni APA Markowski. Mokotowska Square, bo tak się będzie nazywać, zaoferuje 8,5 tys. mkw. powierzchni biurowej i 1,1 tys. mkw. powierzchni handlowej. Budynek powinien być gotowy w przyszłym roku.

Biurowiec Metalexportu powstał w latach w latach 1954-56. Gmach zaprojektowany przez Zbigniewa Karpińskiego i Tadeusza Zielińskiego doceniło środowisko architektoniczne. Uznawany był za wybitne dzieło modernizmu. W 2003 r. Stowarzyszenie Architektów Polskich (SARP) wpisało go na listę obiektów określających tożsamość miasta i stolicy.

Tak będzie wyglądał biurowiec Mokotowska Square. Projekt APA Markowski